ریحانه یعنی همه دنیای من

قصد دارم تا مطالبی را که به دنیای قشنگم گفته نتوانم را اینجا بنویسم براش. شاید یک روزی خوندش...

فراموشی...

این حکایت فراموشی آدم ها هم حکایت عجیبی است...

وقتی به کسی بد می ‌کنن، وقتی دل کسی رو می‌شکنن خیلی زود یادشون میره...

اما خدا نکنه که کسی بهشون بگه بالای چشمتون ابروست... خدا نکنه کسی چیزی بهشون بگه و یا کاری کنه که دلشون بگیره ... بدون اینکه لحظه‌ای به گذشته فکر کنند چنان کینه‌ای ازت به دل می‌گیرن که تا ابد فراموشش نمی‌کنن... و آنطور که دوست دارن قضاوت میکنند.

خدایا به حرمت بخشندگی خودت به ما آدمها قدرت بخشش عطا کن.. و به ما بیاموز که مسوولیت حرفها و رفتار خود را به گردن بگیریم.... و یاریمان کن که فراموش نکنیم در حق دیگران و زندگی آنها چه کرده‌ایم و بی خیال از کنارشان عبور نکنیم.

   + حمیدرضای ریحانه ; ۱٢:٥٦ ‎ق.ظ ; یکشنبه ٦ آذر ۱۳٩٠
comment نظرات ()