ریحانه یعنی همه دنیای من

قصد دارم تا مطالبی را که به دنیای قشنگم گفته نتوانم را اینجا بنویسم براش. شاید یک روزی خوندش...

عشق بهانه است...

عشق بهانه‌ است برای اینکه فقط خوبی‌های تورا به یاد آورم

عشق بهانه است تا همواره به یاد داشته باشم که دستان مهربان تو مرهم تمام زخم‌های ناصور دلم است.

عشق آن روزی بهانه شد که با هم بر روی آن نیمکت چوبی نشستیم و از آینده گفتیم...

آینده ای که حتی اگر نخواهی واقعیت هم داشته باشد باز زیباست چون عشق تو بود که بهانه آن آینده شد فارغ از بود و نبود

عشق آن شبی بهانه شد که برایت گفتم امشب از هر شب به تو عاشق‌ترم....

عشق بهانه است تا فراموش کنم و به یاد آورم... فراموش کنم همه دردهای دنیا رو و به خاطر آورم درد تنهایی را... تنها همچون تمامی عاشقان...

عشق بهانه است تا تنها زندگی کنم... تنها دوستت بدارم.. تنها بمیرم...

عشق بهانه تمام بودن ها و نبودن هاست... 

و تو بهانه عشقی پس تا همیشه عاشقت خواهم بود ریحانه من، بهانه هر بود و نبود من

   + حمیدرضای ریحانه ; ٤:٠٤ ‎ب.ظ ; چهارشنبه ٢ آذر ۱۳٩٠
comment نظرات ()